Don't it always seem to go, that you don't know what you've got till it's gone?

Een blog in het Nederlands, dit keer. De plaats waar ik tot voor kort opschreef wat in mij opkwam, alle kwaadheid, de bitterheid en de eenzaamheid, is niet langer een toevluchtsoord. Wat dacht ik, toen ik besloot mijn hart op het internet uit te storten? Wat gebeurd is had ik moeten voorzien, het internet is geen privéplek. Dit was een dagboek, een journaal van emoties. Negatieve, meestal. Ik ben geneigd niet te schrijven over de positieve dingen in mijn leven. Ik ben 1 van die mensen die alleen maar kunnen klagen over wat ze niet hebben.
Ik zou mezelf kunnen verdedigen, moest ik weten dat dat niet compleet nutteloos is. De beste verdediging die ik heb is een zeldzaam 'artikel' in mijn eigenlijke, papieren dagboek, zeldzaam in de zin dat het 1 van de weinige positieve schrijfsels zijn, geschreven 8 juni (zo gewoon in het Engels te schrijven dat ik de Amerikaanse datumnotering overnam)

Ik weet niet eens meer wat te zeggen. Shari, die zoveel te zeggen heeft en over een eindeloze bron woorden lijkt te beschikken, is de mond gesnoerd. De pen, in dit geval, het toetsenbord, is machtiger dan een zwaard, en oh, hoe waar blijkt het te zijn. Woorden kunnen liefde doen ontstaan, mensen helpen, de wereld een klein beetje veranderen. Evenzeer kunnen zij schaden. Ik, van alle mensen, had dat moeten weten.
Wat schrijf ik nu? Maakt het nog uit? Ik heb alles vergooid, alles waarvoor ik zo dankbaar was, in 1571 woorden.

Kijk, de mens heeft de drang zich te willen verdedigen als hem onrecht wordt aangedaan. Mij wordt niks aangedaan, in tegenstelling, mij doet anderen iets aan.
En toch kan er hier een verdediging komen, hoe flauw ook, hoe nutteloos ook. Er is toch niets meer dat ik kan doen om dingen erger te maken.

Ten eerste: de beruchte blog is geschreven 18 mei, 4 maand geleden. Ik was boos, zeer boos, omdat ik het gevoel had dat Ophelia niet eens met mij mee wou gaan naar Pukkelpop. Ik was bang, ook, bang omdat ik voelde dat de band die ik ooit had met Ophelia begon weg te vallen. En verdrietig. Omdat bleek dat ik na al die tijd nog geen "gelijkgezinden" heb. Ik heb mij hierin verkeerd uitgedrukt.
Wat daar had moeten staan is "gelijkgezinden op het gebied van muziek"
Vrienden, hoe goed ook, kan ik toch niet verplichten met mij mee te gaan naar een festival waar ze niet om geven? Op dat gebied was Ophelia de enige voor mij. Op dat gebied zit ik met een tekort aan vrienden, een tekort aan: vrienden die naar dezelfde muziek als mij luisteren, dezelfde ideeën over de muziekwereld hebben, omdat muziek zo'n groot deel van mijn leven is.

Geen tekort aan vrienden. Ik heb vrienden. Of, ik had.

De paar vrienden die ik heb, op school, hebben, laten we eerlijk zijn, niet dezelfde interesses in muziek als ik. En dat hoeft ook niet. Uiteraard, ik kan de eenzaamheid niet ontkennen die ik zelfs op school bij momenten voel, maar dat is niets wat niet normaal is. Dat is wie ik ben en altijd geweest ben. Waar die blog over ging was dat ik vrienden nodig had die mijn liefde voor muziek delen. NIET om mijn eigen vrienden te vervangen, gewoon, om samen mee naar concerten te gaan, om samen mee cd's te delen. Ik herhaal, NIET om mijn vrienden te vervangen. Dat is nooit mijn bedoeling geweest en zal nooit mijn bedoeling zijn.

Ik weet dat ik de fout gemaakt heb het woord 'fair-weather friend' te gebruiken om het grootste deel van mijn bestaande vrienden te omschrijven. De impact daarvan heb ik bij het schrijven over het hoofd gezien, in al mijn onwetendheid. Ik ga niet beginnen aan het verschil uit te leggen tussen echte vrienden en vrienden die ik (nog) niet genoeg vertrouw om hen te raadplegen in mindere tijden. Ik was zo dom, zo onwetend om te denken dat de echte vrienden wel zouden weten dat de benaming 'fair-weather friend'  niet voor hen van toepassing is, niet aan hen gericht was. En nooit heb ik dit gemeen bedoeld, al wat ik bedoelde was dat ik zelf te onbekwaam ben meer dan 1 persoon echt te vertrouwen, en die ene persoon is Ophelia. Nooit heb ik willen zeggen dat zelfs diegenen die ik niet zou vertrouwen met mijn problemen, "te min zijn voor mij". Nee, ook van hen hou ik. Al wat ik wou zeggen is dat ikzelf en de onmogelijheid voor mij om mensen echt te vertrouwen een probleem was. Die blog was niet zozeer een verwijt aan anderen als het was aan mezelf. Er is niemand op aarde die ik meer minacht dan mezelf, en ik heb mezelf daar weer een andere reden toe gegeven. Ik dacht, in al mijn idiootheid, dat toch niemand buiten Ophelia die schrijfsels ooit zou lezen, ik dacht, dat het wel duidelijk was dat ik mezelf verweet mensen niet te vertrouwen, en dat ik hou van de vrienden die ik heb.

Ik zou nog honderd regels kunnen vullen waarin ik mezelf probeer uit te leggen, maar ik begrijp mezelf al amper, laat staan dat iemand anders het zou doen? Laten we het kort samenvatten met dat ik dom ben geweest, heel dom, maar dat er ook verkeerd geïnterpreteerd is geweest, dat niet al mijn vrienden alleen maar "fair-weather friends" zijn. Verre van, en ik heb nooit anders beweerd.

En nu? Leren leven met mijn fouten, zoals ik altijd al doe? Ik verwacht geen vergiffenis, ik verwacht niets. Ik zou mezelf nooit meer een blik waardig keuren.
Ik heb het verpest en zal dus de gevolgen moeten dragen.
Al wat ik kan zeggen is sorry, ook al maakt het niets uit.
SORRY. Sorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorrysorry